Geiten en schapen
Tijdens de archeologische opgravingen van castellum Albaniana zijn tussen etensresten en slachtafval botten gevonden van rund, varken en schaap. Botten van geiten worden niet genoemd. De nuancering is dat het lastig is om geit en schaap van elkaar te onderscheiden. En: er is uit ander onderzoek bekend dat al deze dieren, inclusief geiten, langs de Limes werden gegeten.
Uit verschillende onderzoeken blijkt dat in en bij Romeinse militaire nederzettingen heel veel runderbotten worden gevonden. Ongeveer tien keer zoveel als van varkens en als van geiten of schapen. Omdat geit en schaap zo moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn, worden in de onderzoeken geit en schaap als één soort vondst behandeld. Daarom is ook niet bekend of de botten die in Albaniana zijn gevonden van schapen of van geiten zijn, of misschien wel van allebei.
In het beroemde kookboek De Re Coquinaria toegeschreven aan de Romeinse lekkerbek Apicius staan recepten met geit en schaap. Ook daar worden deze diersoorten trouwens op een hoop gegooid. Er is in de receptuur in ieder geval een voorkeur voor jonge geitjes en voor lammetjes. Een geitje (of lammetje) wordt gekruid met peper, fijn zout en korianderzaad en ingewreven met olijfolie. Deze kruiden komen in bijna alle recepten voor. Daarna wordt het beestje geroosterd.
In castellum Albaniana is tijdens de opgravingen in ieder geval koriander gevonden. Dit kruid is door de Romeinen in de regio geïntroduceerd. Zout wordt vlakbij in de kuststreek geproduceerd, dat heeft waarschijnlijk elke soldaat in voorraad. Olijfolie wordt in grote hoeveelheden geïmporteerd vanuit het Romeinse Spanje en is voor iedereen bereikbaar. Peper is een ander verhaal. Het gaat om lange peper, deze specerij wordt ingevoerd vanuit India. Daarmee is peper relatief prijzig en misschien wel bereikbaar voor de legerleiding en niet voor Jan Soldaat.
Op de foto een oud, maar niet antiek, ras geit.
